ساقی شب

سيمای مسيحايی اندوه تو ای عشق

می خواهم و ميخواستمت تا نفسم بود

می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

عشق تو بسم بود که اين شعله بيدار

روشنگر شب های بلند قفسم بود

آن بخت گريزنده دمی امد و بگذشت

غم بود که پيوسته نفس در نفسم بود

دست من و اغوش تو هيهات که يک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله که به جز ياد تو گر هيچ کسم هست

حاشا که بجز عشق تو گر هيچ کسم بود

سيمای مسيحايی اندوه تو ای عشق

در غربت اين مهلکه فرياد رسم بود

لب بسته و پر سوخته از کوی تو رفتم

رفتم به خدا گر هوسم بود بسم بود

+ نوشته شده در ساعت 19:19 توسط HAMi

دیار عاشقان ساکنان کمی دارد

من از نهايت شب حرف ميزنم

من از نهايت تاريكی

و از نهايت شب حرف ميزنم

اگر به خانه ی من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بيار

و يك دريچه

كه از آن به ازدحام كوچه ی خوشبخت بنگرم

من و او

دست در دست هم

جاده را تا به انتها می رویم

نه از دوری ِ راه خسته می شویم

و نه از سختی هایش نالان

جاده ی عشق است اینجا

سختی هایش برای ِ راه است

انتهای جاده هر چه هست عشق است

دیار ِ عاشقان

ساکنان ِ کمی دارد

شاید تو نیز ساکن ِ این دیار باشی....

+ نوشته شده در ساعت 14:33 توسط HAMi |

حمیدرضامبارکی

سلام

میخوام یه حرف تکراری رو باهاتون بزنم اگه فکر میکنید شاید علاف نشید اشتباه میکنید; همون حرفای کلیشه ای که شاعرش میگه

« هرگز غم دو روز عمر مرا یاد نگشت روزی که نیامده است و روزی که گذشت »

آره عزیزانم شادترین مردم لزوما بهترین چیزا رو ندارن اونا فقط از چیزایی که سر راهشون میاد بهترین استفاده رو می کنن قشنگترین آینده ها همیشه بر پایه یه گذشته فراموش شده بنا میشه تو نمیتونی تو زندگی پیشرفت کنی مگه اینکه اجازه بدی خطاها و رنجهای روحی گذشتت از ذهنت بره و تو رو راحت بزاره در مورد آینده هم همینطوره نباید اصلا غصشو بخوری همون شاعر یعنی عمر خیام بازم میگه :

« امروز ترا دسترس فردا نیست و اندیشه فردات بجز سودا نیست »

این جمله رو هم نمیدونم مال کیه ولی خیلی دوسش دارم :

« تلخی گذشته و تاریکی آینده امروز را به باد میدهید. »

بهبه، یکی نیست بیاد این حرفا رو به خودم بزنه، نیست ؟ نبود؟

خدایا سعادتی نصیبمون کن تا بتونیم حال خود را درک کنیم و در لحظه زندگی کنیم.

يادت هست روزی را که آمدی؟ چقدر تنها بودم، چقدر در سياهيها گم شده بودم؟ در نامردمی ها! و...

من همان شقايقم که می خواهم بنگارم برايت شايد دلت کمی نرم شد و بخشيدی ام!!!

روزی که آمدی توانستم تنهاييم را با تو قسمت کنم و چه حس زيبايی بود بودنت و مهربانيت...دستانم به دنبال دستی می گشت برای دوستی، دلم به دنبال دلی و روح سرگردانم به دنبال مأمنی برای آرامش که تو آمدی...

________________________
اميدوارم در اين وبلاگ دقايقی خوبی را سپری كنيد . خواهشمندم كه تا آخر صفحه اين وبلاگ را مشاهده نماييد .

____________________
دوستان يادگاری یادتون نره%

فهرست اصلي

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

نویسندگان

HAMi
حمیدرضا مبارکی