ساقی شب

خدا و مجنون

يك شبی مجنون نمازش را شكست

                                  بی وضو در كوچه ليلی نشست

                 عشق، آن شب مست مستش كرده بود

                                                    فارغ از جام شرابش كرده بود

بوسه ای زد بر لب درگاه او

                          پر ز ليلا شد دل پر آه او

                    گفت يا رب از چه خارم كرده ای؟

                                             بر صليب عشق دارم كرده ای ؟

                  جام لیلا را به دستم داده ای

و اندر اين بازی شكستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از ليلاست ، آنم می زنی

خسته ام زين عشق ، دل خونم مكن

من كه مجنونم ، تو مجنونم مكن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم

اين تو و ليلای تو ..... من نيستم

                          گفت : ای ديوانه ليلايت منم

                                     در رگ پنهان و پيدايت منم

                                            سال ها با جور ليلا ساختی

                                                         من كنارت بودم و نشناختی

             عشق ليلا در دلت انداختم

                          صد قمار عشق يكجا باختم

                                        كردمت آواره ی صحرا ، نشد

                                                  گفتمت عاقل شوی اما ، نشد

                       سوختم در حسرت يك يا ریت

               غير ليلا بر نيامد از لبت

                                                      سال ها او را صدا كردی ولی

                               ديدم امشب با منی ، گفتم بلی

                            مطمئن بودم به من سر ميزنی

                                                       بر حريم خانه ام در می زنی

حال اين ليلا كه خارت كرده بود

                          درس عشقش بی قرارت كرده بود

                                            مرد راهش باش تا شاهت كنم

                                      صد چو ليلا كشته در راهت كنم

اين شعر رو نمی دونم از كيه ولی گفته هر كسی هست خوش به حالش چون معلومه دلش خيلی بزرگ و پاكه .

خدايا مارو عاشق خودت كن حواستم باشه كه يه وقت از عشقت فارق نشيم .

آمين

+ نوشته شده در ساعت 20:39 توسط HAMi |

حمیدرضامبارکی

سلام

میخوام یه حرف تکراری رو باهاتون بزنم اگه فکر میکنید شاید علاف نشید اشتباه میکنید; همون حرفای کلیشه ای که شاعرش میگه

« هرگز غم دو روز عمر مرا یاد نگشت روزی که نیامده است و روزی که گذشت »

آره عزیزانم شادترین مردم لزوما بهترین چیزا رو ندارن اونا فقط از چیزایی که سر راهشون میاد بهترین استفاده رو می کنن قشنگترین آینده ها همیشه بر پایه یه گذشته فراموش شده بنا میشه تو نمیتونی تو زندگی پیشرفت کنی مگه اینکه اجازه بدی خطاها و رنجهای روحی گذشتت از ذهنت بره و تو رو راحت بزاره در مورد آینده هم همینطوره نباید اصلا غصشو بخوری همون شاعر یعنی عمر خیام بازم میگه :

« امروز ترا دسترس فردا نیست و اندیشه فردات بجز سودا نیست »

این جمله رو هم نمیدونم مال کیه ولی خیلی دوسش دارم :

« تلخی گذشته و تاریکی آینده امروز را به باد میدهید. »

بهبه، یکی نیست بیاد این حرفا رو به خودم بزنه، نیست ؟ نبود؟

خدایا سعادتی نصیبمون کن تا بتونیم حال خود را درک کنیم و در لحظه زندگی کنیم.

يادت هست روزی را که آمدی؟ چقدر تنها بودم، چقدر در سياهيها گم شده بودم؟ در نامردمی ها! و...

من همان شقايقم که می خواهم بنگارم برايت شايد دلت کمی نرم شد و بخشيدی ام!!!

روزی که آمدی توانستم تنهاييم را با تو قسمت کنم و چه حس زيبايی بود بودنت و مهربانيت...دستانم به دنبال دستی می گشت برای دوستی، دلم به دنبال دلی و روح سرگردانم به دنبال مأمنی برای آرامش که تو آمدی...

________________________
اميدوارم در اين وبلاگ دقايقی خوبی را سپری كنيد . خواهشمندم كه تا آخر صفحه اين وبلاگ را مشاهده نماييد .

____________________
دوستان يادگاری یادتون نره%

فهرست اصلي

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

نویسندگان

HAMi
حمیدرضا مبارکی