ساقی شب

همه ی هستی زیبای من

چه فایده دارد؟

این همه واژه ی متواری

که نمی دانم از کجا...

می بارد بر سرم

چه فایده دارد

هر چه شعر

هر چه می گویم

اندکی از تو باز نمی سراید

این زندگی ...

نه

این زندگی واقعن چه فایده دارد؟

وقتی که تو نمی فهمی

حتی ثانیه ها

چگونه از هم دور می شوند.

ماه من!

ماه انتر من!

چگونه می شود تورا

با این همه چال و لک

به شعر دعوت کرد؟

اصلاً چه فایده دارد؟

وقتی که صبح به صبح می روی

و شب به شب

هرزه ی هزار ستاره ای و من

تنها تصویری که از تو دارم

در کاسه ی آبی ست

که آن هم مال من نیست.

چه فاید دارد؟

از در و دیوار

بر سرم آوار می شوند

موریانه هایی

که تکه تکه

هدایتم می کنند

و خرده خرده

خرده خرده می خورند

همه ی سلول های

چرکین و مشکی مغزم را

حالا تو باشی یا نه

یا نه

یا نه...

مهربانم!

چگونه بگویم

دوستت دارم

و چه فایده دارد

وقتی که تو ماه منی

ماه انتر من

با آن همه چال و لک

زندگی من!

می بینی؟

هر چه زور میزنم

جز این

تصویری از تو در ذهن ندارم

پس دوباره بگویم؟

چه فایده دارد

که با تو بمانم

با این همه بهار

این همه تابستان

پاییز

زمستان

که مزخرف است و

فقط چال دارد و لک.

همه ی موریانه هایی

که هدایتم می کنند

و شیرهای گازی

که هنوز بسته اند.

و من

همچنان زور می زنم

تا شعری بنویسم

که در آن

ماه ماه باشد و زندگی زندگی...

+ نوشته شده در ساعت 20:42 توسط HAMi

حمیدرضامبارکی

سلام

میخوام یه حرف تکراری رو باهاتون بزنم اگه فکر میکنید شاید علاف نشید اشتباه میکنید; همون حرفای کلیشه ای که شاعرش میگه

« هرگز غم دو روز عمر مرا یاد نگشت روزی که نیامده است و روزی که گذشت »

آره عزیزانم شادترین مردم لزوما بهترین چیزا رو ندارن اونا فقط از چیزایی که سر راهشون میاد بهترین استفاده رو می کنن قشنگترین آینده ها همیشه بر پایه یه گذشته فراموش شده بنا میشه تو نمیتونی تو زندگی پیشرفت کنی مگه اینکه اجازه بدی خطاها و رنجهای روحی گذشتت از ذهنت بره و تو رو راحت بزاره در مورد آینده هم همینطوره نباید اصلا غصشو بخوری همون شاعر یعنی عمر خیام بازم میگه :

« امروز ترا دسترس فردا نیست و اندیشه فردات بجز سودا نیست »

این جمله رو هم نمیدونم مال کیه ولی خیلی دوسش دارم :

« تلخی گذشته و تاریکی آینده امروز را به باد میدهید. »

بهبه، یکی نیست بیاد این حرفا رو به خودم بزنه، نیست ؟ نبود؟

خدایا سعادتی نصیبمون کن تا بتونیم حال خود را درک کنیم و در لحظه زندگی کنیم.

يادت هست روزی را که آمدی؟ چقدر تنها بودم، چقدر در سياهيها گم شده بودم؟ در نامردمی ها! و...

من همان شقايقم که می خواهم بنگارم برايت شايد دلت کمی نرم شد و بخشيدی ام!!!

روزی که آمدی توانستم تنهاييم را با تو قسمت کنم و چه حس زيبايی بود بودنت و مهربانيت...دستانم به دنبال دستی می گشت برای دوستی، دلم به دنبال دلی و روح سرگردانم به دنبال مأمنی برای آرامش که تو آمدی...

________________________
اميدوارم در اين وبلاگ دقايقی خوبی را سپری كنيد . خواهشمندم كه تا آخر صفحه اين وبلاگ را مشاهده نماييد .

____________________
دوستان يادگاری یادتون نره%

فهرست اصلي

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

نویسندگان

HAMi
حمیدرضا مبارکی