ساقی شب

سيمای مسيحايی اندوه تو ای عشق

sam31367 — Thu, 22 Oct 2009 15:48:18 GMT

می خواهم و ميخواستمت تا نفسم بود

می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

عشق تو بسم بود که اين شعله بيدار

روشنگر شب های بلند قفسم بود

آن بخت گريزنده دمی امد و بگذشت

غم بود که پيوسته نفس در نفسم بود

دست من و اغوش تو هيهات که يک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله که به جز ياد تو گر هيچ کسم هست

حاشا که بجز عشق تو گر هيچ کسم بود

سيمای مسيحايی اندوه تو ای عشق

در غربت اين مهلکه فرياد رسم بود

لب بسته و پر سوخته از کوی تو رفتم

رفتم به خدا گر هوسم بود بسم بود

دیار عاشقان ساکنان کمی دارد

sam31367 — Thu, 15 Oct 2009 11:03:01 GMT

من از نهايت شب حرف ميزنم

من از نهايت تاريكی

و از نهايت شب حرف ميزنم

اگر به خانه ی من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بيار

و يك دريچه

كه از آن به ازدحام كوچه ی خوشبخت بنگرم

من و او

دست در دست هم

جاده را تا به انتها می رویم

نه از دوری ِ راه خسته می شویم

و نه از سختی هایش نالان

جاده ی عشق است اینجا

سختی هایش برای ِ راه است

انتهای جاده هر چه هست عشق است

دیار ِ عاشقان

ساکنان ِ کمی دارد

شاید تو نیز ساکن ِ این دیار باشی....

صدای بی کس

sam31367 — Wed, 30 Sep 2009 08:45:18 GMT

        از تو فقط يه يادگار ، از تو فقط يه خاطره

                               مونده برای عاشقی که تا ابد منتظره !

                              منتظره که جاده ها تو رُ بهش برگردونن

                      جاده هايی که خودشون دنبال تو سرگردونن !

جاده ها ! ای جاده ها ! منُ از اينجا ببرين!

اونُ اينجا ـ منُ اونجا بيارين يا ببرين !

من يه دهانِ دوخته

من يه صدایِ بی کسم

که دوس دارم بخونَمُ به گوشِ عالم برسم !

                     نيمه ی من! بدون تو اين نيمه ، نايی نداره

                                بايد تو رُ پيدا کنم يه دَس صدايی نداره !

                                           جاده ها ! ای جاده ها ! منُ از اينجا ببرين!

                            اونُ اينجا ـ منُ اونجا بيارين يا ببرين !

sam31367 — Sun, 27 Sep 2009 07:23:31 GMT

فكر نكن

تيك تاك اين دفعه ات مؤثر

نمی افتد

از حالا به كسی كه بر نمی گردد

هرگز

فكر نكن

ترجيحاً دستوری از دوست داشتنت،

خواهم گذاشت

تا رسالتم كامل شود

با دلی كه چشمش به تو نيفتاد،

فرضش را بر محال نمی گيرد

دستم را گفتم

توی قهوه كدام پنجره باز است

بر راه بعدی زندگی ات افتاد

به من بياموز

sam31367 — Thu, 23 Jul 2009 07:59:14 GMT

_{به من بياموز دوست بدارم کسانی راکه دوستم ندارند ...}

_{عشق بورزم به کسانی که عاشقم نيستند...}

_{بگريم براي کسانی که هرگز غمم را نخوردند...}

_{محبت کنم به کسانی که در حقم محبتی نکردند...}

_{به من بياموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند...}

چيزی اگر بماند،

sam31367 — Sun, 19 Jul 2009 10:42:18 GMT

راهمان اينجا از هم جدا می شود

ديگر برای هم دو بيگانه ايم

هرقدر تلخ باشد و هرقدر دشوار

همه چيز را، آری همه چيز را بايد فراموش کنيم ...

اندوهگين مباش، هر غمی را تسلايی است

انسانها هرقدر هم که دوست داشته باشند، ميتوانند فراموش کنند

فصلها می آيند و ميروند، سالها می گذرند

روزی می آيد که تو هم فراموش کنی ...

روزها و شبهايمان را فراموش خواهی کرد

روزها و شبهای عاشقی را...

گويی آنها را نزيسته ای، انگار عاشق نبوده

همه چيز را، آری همه چيز را می توانی فراموش کنيی

حتی تمام نوشته هايم را، سطر به سطر

چيزی اگر بماند، حزنی عميق در وجودت خواهد بود ...

sam31367 — Tue, 30 Jun 2009 15:00:18 GMT

ای خداوند

به علمای ما مسئولیت

وبه عوام ما علم

وبه مومنان ما روشنایی

وبه روشنفکران ما ایمان

وبه متعصبین ما فهم

وبه فهمیدگان ما تعصب

وبه پیران ما درک

وبه جوانان ما آگاهی

وبه اساتید ما هدف

وبه دانشجویان ما عقیده

وبه خفته گان ما بیداری

وبه بیداران ما اِراده

وبه مبلغان ما حقیقت

وبه دینداران ما درستی

وبه نویسندگان ما تعهد

وبه هنرمندان ما درد

وبه شاعران ما شعور

وبه محققان ما هدف

وبه نشستگان ما قیام

وبه راکدان ما تکان

وبه مردگان ما حیات

وبه کوران ما نگاه

وبه خاموشان ما فریاد

وبه فرقه های ما

وبه فرقه های ما وحدت

وبه حسودان ما شفا

وبه خودبینان ما انصاف

وبه فحاشان ما ادب

وبه مجاهدان ما صبر

وبه مردم ما خودآگاهی

وبه همه ملّت ما

همّت تصمیم و استعداد فداکاری

و شایستگی نجات و

عزّت بخش

باز به تکرار این گناه اعتراف می کنم

sam31367 — Tue, 02 Jun 2009 08:34:42 GMT

به روزگار ، به بخت سیاه اعتراف می کنم

به نارفیقان نیمه راه اعتراف می کنم

زندگی  سالنامه مرگ آرزوها

به برگ برگ تقویم جانکاه اعتراف می کنم

هرگز پشت نکرد دل به روی دوست

به خنجرهای گاه به گاه اعتراف می کنم

همه جرم هایم مرا به نانی فروخته اند

این درد را با اشک و آه اعتراف می کنم

شاید گناه دل بی ریایی من است

باز به تکرار این گناه اعتراف می کنم

خدا و مجنون

sam31367 — Sat, 25 Apr 2009 17:08:18 GMT

يك شبی مجنون نمازش را شكست

                                  بی وضو در كوچه ليلی نشست

                 عشق، آن شب مست مستش كرده بود

                                                    فارغ از جام شرابش كرده بود

بوسه ای زد بر لب درگاه او

                          پر ز ليلا شد دل پر آه او

                    گفت يا رب از چه خارم كرده ای؟

                                             بر صليب عشق دارم كرده ای ؟

                  جام لیلا را به دستم داده ای

و اندر اين بازی شكستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از ليلاست ، آنم می زنی

خسته ام زين عشق ، دل خونم مكن

من كه مجنونم ، تو مجنونم مكن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم

اين تو و ليلای تو ..... من نيستم

                          گفت : ای ديوانه ليلايت منم

                                     در رگ پنهان و پيدايت منم

                                            سال ها با جور ليلا ساختی

                                                         من كنارت بودم و نشناختی

             عشق ليلا در دلت انداختم

                          صد قمار عشق يكجا باختم

                                        كردمت آواره ی صحرا ، نشد

                                                  گفتمت عاقل شوی اما ، نشد

                       سوختم در حسرت يك يا ریت

               غير ليلا بر نيامد از لبت

                                                      سال ها او را صدا كردی ولی

                               ديدم امشب با منی ، گفتم بلی

                            مطمئن بودم به من سر ميزنی

                                                       بر حريم خانه ام در می زنی

حال اين ليلا كه خارت كرده بود

                          درس عشقش بی قرارت كرده بود

                                            مرد راهش باش تا شاهت كنم

                                      صد چو ليلا كشته در راهت كنم

اين شعر رو نمی دونم از كيه ولی گفته هر كسی هست خوش به حالش چون معلومه دلش خيلی بزرگ و پاكه .

خدايا مارو عاشق خودت كن حواستم باشه كه يه وقت از عشقت فارق نشيم .

آمين

همه ی هستی زیبای من

sam31367 — Thu, 23 Apr 2009 17:11:18 GMT

چه فایده دارد؟

این همه واژه ی متواری

که نمی دانم از کجا...

می بارد بر سرم

چه فایده دارد

هر چه شعر

هر چه می گویم

اندکی از تو باز نمی سراید

این زندگی ...

نه

این زندگی واقعن چه فایده دارد؟

وقتی که تو نمی فهمی

حتی ثانیه ها

چگونه از هم دور می شوند.

ماه من!

ماه انتر من!

چگونه می شود تورا

با این همه چال و لک

به شعر دعوت کرد؟

اصلاً چه فایده دارد؟

وقتی که صبح به صبح می روی

و شب به شب

هرزه ی هزار ستاره ای و من

تنها تصویری که از تو دارم

در کاسه ی آبی ست

که آن هم مال من نیست.

چه فاید دارد؟

از در و دیوار

بر سرم آوار می شوند

موریانه هایی

که تکه تکه

هدایتم می کنند

و خرده خرده

خرده خرده می خورند

همه ی سلول های

چرکین و مشکی مغزم را

حالا تو باشی یا نه

یا نه

یا نه...

مهربانم!

چگونه بگویم

دوستت دارم

و چه فایده دارد

وقتی که تو ماه منی

ماه انتر من

با آن همه چال و لک

زندگی من!

می بینی؟

هر چه زور میزنم

جز این

تصویری از تو در ذهن ندارم

پس دوباره بگویم؟

چه فایده دارد

که با تو بمانم

با این همه بهار

این همه تابستان

پاییز

زمستان

که مزخرف است و

فقط چال دارد و لک.

همه ی موریانه هایی

که هدایتم می کنند

و شیرهای گازی

که هنوز بسته اند.

و من

همچنان زور می زنم

تا شعری بنویسم

که در آن

ماه ماه باشد و زندگی زندگی...